Ik liep gister in de supermarkt en ik hoorde ineens dit liedje.
De dag ervoor was het nog Sinterklaas, een dag later hangen de winkels vol met alle kerstversieringen en hoor je niks anders als kerstliedjes uit de speakers komen.
Ik dacht dat ik er klaar voor was, ik had al wat kerstversiering in huis en die middag zouden we de kerstboom opzetten, maar bij het horen van dit liedje kwam er een herinnering naar boven die ik op dat moment echt moest weg drukken, even slikken en weer doorgaan.
Toen ik op 12 dec in het ziekenhuis van Rotterdam was hadden zij mij eerst gestabiliseerd, de kinderarts had het nieuws gebracht dat Lily geen kans had om te overleven, ik zou naar haar toe worden gebracht zodat we afscheid konden nemen en ze haar van de beademing konden halen.
In mijn ziekenhuis bed, starend naar het plafond, want ik moest verplicht plat, werd ik door de gangen gereden naar het Sophia Kinderziekenhuis waar Lily was.
En ik denk dat wij over een soort balustrade reden, waar ik beneden kerstmuziek hoorde, kinderen die speelden, geroezemoes, en ik weet dat ik toen dacht, ik ga dit nooit meer van hun horen, hun stemmen, het spelen, helemaal niks....
Ik vertelde gisteravond aan Gert dat die herinnering opkwam, en ik zei het voelt nog altijd alsof dit niet mijn verhaal is, dat ik naar een slechte film van iemand anders zit te kijken.
Menig hulp en therapieën heb ik gehad de afgelopen jaren, maar vanaf dat ik te diep in mijn herinneringen ´moest´ gaan blokkeerde ik het, ik laat het niet toe, bang om de controle te verliezen en niet meer in staat zijn om te functioneren.
In een rapport werd gezet, mevrouw heeft last van gecompliceerde rouw.
Een therapeut vroeg vervolgens aan mij, kunt u dat uitleggen aan mij wat dit betekend, waarom is het gecompliceerd?
Het eerste wat ik dan denk is, waarom moet ik dit überhaupt uitleggen, maar dat zeg ik niet hardop en geef antwoord op de vraag.
Waarom is mijn rouw gecompliceerd?
Ik ben mijn toekomst verloren, ik zal mijn kinderen nooit zien opgroeien, niet oud zien worden, zien trouwen of kinderen krijgen.
Ik ben wie ik was verloren, sinds die dag is er een andere versie van mij. Er is een Sanne van voor het ongeluk en een Sanne van erna, dit zal nooit veranderen.
Ik kan nooit de moeder zijn voor de jongens die ik was voor Lily en Mike.
Ik ben mijn baan verloren en zal nooit meer volledig in de arbeidsmarkt staan.
Mijn lijf zal nooit meer volledig herstellen.....
En dan heb ik het nog niet eens over het stuk gehad wat zich dagelijks in mijn hoofd afspeelt, het gemis, het verdriet, de strijd die ik voer met mijzelf, de angst om nog iemand te verliezen die mij zeer dierbaar is.
Lukt het dan nu niet om mijn leven te leiden? Jawel, met vallen en opstaan, en met de rouw altijd ergens in de buurt, wetende dat die ook nooit meer weg zal gaan.
Kerst gaat nooit meer hetzelfde zijn, de rest van mijn leven gaat nooit meer hetzelfde zijn. Dat ik niet meer huil, of toch weinig als iemand dat ziet betekent niet dat ik ze niet meer mis. Ik mis ze elke dag een beetje meer, ik denk elke dag elk uur wel eens aan hun. De rouw en het gemis blijft, maar ik kan er soms al anders mee omgaan dan 8 jaar geleden.
8 jaar.... En het lijkt als de dag van gister.
De komende periode is weer een komen en gaan van herinneringen, fijne, maar ook hele zware, we moeten er weer door.
Lieve stinkies,
8 jaar geleden hadden we het nog zo fijn samen, jullie hadden een mooie kerstboom boven op de gang bij jullie kamer, wat waren jullie er trots op! We dansten op de kerstmuziek, want mama vond het altijd zo een fijne tijd kerst, ik probeer dat gevoel nog wel door te geven aan jullie broertjes, maar ook hun mogen van mama´s kerstboom geen kermisboom maken hoor!! (lees: ballen in allerlei felle kleuren, gekleurde lampjes etc)
Een hele dikke knuffel voor jullie, komen jullie eens langs in mijn droom?
